Ανάπτυξη Ιστορία του γυαλιού
Η ανάπτυξη γυαλιού μετριέται από τα μέσα του 17ου αιώνα, όταν ένας βασιλιάς που ονομάστηκε Robert είχε κάνει ένα ενδιαφέρον πείραμα, έβαλε μια σταγόνα λιωμένο γυαλί στο κρύο νερό, με αποτέλεσμα ένα πολύ σκληρό γυαλί. όπως τα «σταγονίδια νερού», σέρνει τις μεγάλες, καμπύλες ουρές, γνωστές ως «πρίγκιπας Ρόμπερτ». Αλλά όταν η ουρά των μικρών κόκκων είναι λυγισμένη και σπασμένη, είναι περίεργο ότι ολόκληροι οι μικροί κόκκοι ξαφνικά καταρρέουν βίαια, ακόμη και σε λεπτές σκόνες .
Η παραπάνω προσέγγιση, σαν την απόσβεση, και αυτή είναι η σβέση του γυαλιού. Αυτή η σβέση δεν κάνει καμία αλλαγή στη σύνθεση του γυαλιού, γι 'αυτό ονομάζεται φυσική σβέση (φυσική μετριάζεται), οπότε το γυαλί που μετριέται καλείται σβήσιμο γυαλιά (σφυρήλατο γυαλί).
Το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για υαλοβάμβακα αποκτήθηκε από τους Γάλλους το 1874, μετριάζεται με τη θέρμανση του γυαλιού κοντά στην θερμοκρασία μαλακώματος και τοποθετώντας άκαμπτα μια σχετικά χαμηλή θερμοκρασία στη δεξαμενή υγρού για να αυξήσει την επιφανειακή τάση.Η μέθοδος αυτή είναι η μέθοδος πρώιμης υγρής σκλήρυνσης . Ο Frederick Siemens της Γερμανίας κέρδισε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1875 και ο Geovge E.Rogens στη Μασαχουσέτη των Η.Π.Α. εφάρμοσε τη μέθοδο αυτή με γυαλιά και λαμπάδες το 1876. Την ίδια χρονιά ο Hugho'Heill του Νιου Τζέρσεϋ κέρδισε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
