Όταν οι Άνθρωποι άρχισαν να φτιάχνουν απλούς καθρέπτες γύρω από το 600B.C., χρησιμοποίησαν γυαλισμένο οψιανό ως αντανακλαστική επιφάνεια. Προφανώς, άρχισαν να παράγουν πιο εξελιγμένους καθρέφτες από χαλκό, χαλκό, χρυσό, μπρούντζο, ακόμα και μόλυβδο. βάρος των υλικών, αυτοί οι καθρέφτες ήταν μικροί σύμφωνα με τα πρότυπά μας: σπάνια μέτρησαν διάμετρο μεγαλύτερη από 78 ίντσες (20 εκατοστά) και χρησιμοποιήθηκαν ως επί το πλείστον για διακόσμηση. Μια εξαίρεση ήταν ο φάρος, ο φάρος της Αλεξάνδρειας, ο μεγάλος μεταλλικός καθρέφτης κατά τη διάρκεια της ημέρας και τη φωτιά που χρησιμοποιείται για να σηματοδοτήσει το φάρο το βράδυ.
Οι σύγχρονοι καθρέφτες δεν δημιουργήθηκαν μέχρι την ύστερη μεσαία εποχή και ακόμη και τότε η κατασκευή τους ήταν δύσκολη και δαπανηρή. Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε ήταν το γεγονός ότι η άμμος που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή γυαλιού περιείχε πάρα πολλές ακαθαρσίες για να παράγει πραγματική σαφήνεια. Επιπλέον, το σοκ προκάλεσε τη θερμότητα της προσθήκης λιωμένου μετάλλου για την υποστήριξη σχεδόν πάντα έσπασε το γυαλί.
Δεν ήταν μέχρι την Αναγέννηση, όταν οι Φλωρεντινοί εφευρίσκησαν μια διαδικασία για τη δημιουργία χαμηλής θερμοκρασίας που οδήγησε στη στήριξη, που οι σύγχρονοι καθρέφτες έκαναν το ντεμπούτο τους. Αυτοί οι καθρέφτες ήταν τελικά αρκετά σαφείς για να χρησιμοποιήσουν οι καλλιτέχνες. Για παράδειγμα, ο αρχιτέκτονας Filippo Brunelleschi δημιούργησε γραμμική προοπτική με έναν καθρέφτη για να δώσει την ψευδαίσθηση του βάθους του field.In addition, καθρέφτες βοήθησε άλμα ξεκινήσει μια νέα από την τέχνη: η αυτοπροσωπογραφία. Αργότερα, οι Βενετοί θα κατακτήσουν το καθρέφτη με τις τεχνικές κατασκευής γυαλιού. Τα μυστικά τους ήταν τόσο πολύτιμα και το εμπόριο τόσο προσοδοφόρο που δολοφονήθηκαν συχνά οι αρπανοί τεχνίτες που προσπάθησαν να πουλήσουν τις γνώσεις τους σε ξένα εργαστήρια.
Σε αυτό το σημείο, οι καθρέφτες ήταν ακόμα μόνο προσιτοί για τους πλούσιους, αλλά οι επιστήμονες είχαν παρατηρήσει κάποιες εναλλακτικές χρήσεις γι 'αυτούς εν τω μεταξύ. Από τις δεκαετίες του 1660, οι μαθηματικοί σημείωσαν ότι οι καθρέφτες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στα τηλεσκόπια αντί για τους φακούς. Ο James Bradley χρησιμοποίησε αυτή τη γνώση για να κατασκευάσει το πρώτο ανακλαστικό τηλεσκόπιο το 1721. Παρά τη σπουδαιότητα αυτής της ανακάλυψης, το γεγονός παραμένει ότι και τα δύο ήταν απαγορευτικά για το κόστος.
Ο σύγχρονος καθρέφτης γίνεται με ασημί ή ψεκάζοντας ένα στρώμα από άργυρο ή αλουμίνιο πάνω στο φύλλο γυαλιού. Ο Justus von Leibig εφευρέθηκε το γυαλί. Ο Justus von Leibig εφευρέθηκε στη διαδικασία το 1835, αλλά οι περισσότεροι καθρέφτες κατασκευάζονται σήμερα με θέρμανση το αλουμίνιο σε κενό, το οποίο στη συνέχεια συνδέεται με το ψυχρότερο γυαλί.Τα γυαλιά χρησιμοποιούνται τώρα για κάθε είδους σκοπούς, από την προβολή LCD μέχρι τα λέιζερ και τα προβολείς των αυτοκινήτων.Ωστόσο, πώς λειτουργούν οι καθρέφτες;
